egna í íslenska orðabók

  • egna

    Merking og skilgreiningar á "egna"

    Málfræði og fallbeyging egna

    • egna (weak verb, third-person singular past indicative egndi, supine egnt) ;; egna — active voice (germynd)
      infinitive
      (nafnháttur)       		að egna
      supine
      (sagnbót)       		egnt
      present participle
      (lýsingarháttur nútíðar)       		egnandi
      indicative
      (framsöguháttur)       		subjunctive
      (viðtengingarháttur)
      present
      (nútíð)       		ég egni við egnum present
      (nútíð)       		ég egni við egnum
      þú egnir þið egnið þú egnir þið egnið
      hann, hún, það egnir þeir, þær, þau egna hann, hún, það egni þeir, þær, þau egni
      past
      (þátíð)       		ég egndi við egndum past
      (þátíð)       		ég egndi við egndum
      þú egndir þið egnduð þú egndir þið egnduð
      hann, hún, það egndi þeir, þær, þau egndu hann, hún, það egndi þeir, þær, þau egndu
      imperative
      (boðháttur)       		egn (þú) egnið (þið)
      Forms with appended personal pronoun
      egndu egniði *
      * Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
      egnast — mediopassive voice (miðmynd)
      infinitive
      (nafnháttur)       		að egnast
      supine
      (sagnbót)       		egnst
      present participle
      (lýsingarháttur nútíðar)       		egnandist **
      ** the mediopassive present participle is extremely rare and normally not used; it is never used attributively or predicatively, only for explicatory subclauses
      indicative
      (framsöguháttur)       		subjunctive
      (viðtengingarháttur)
      present
      (nútíð)       		ég egnist við egnumst present
      (nútíð)       		ég egnist við egnumst
      þú egnist þið egnist þú egnist þið egnist
      hann, hún, það egnist þeir, þær, þau egnast hann, hún, það egnist þeir, þær, þau egnist
      past
      (þátíð)       		ég egndist við egndumst past
      (þátíð)       		ég egndist við egndumst
      þú egndist þið egndust þú egndist þið egndust
      hann, hún, það egndist þeir, þær, þau egndust hann, hún, það egndist þeir, þær, þau egndust
      imperative
      (boðháttur)       		egnst (þú) egnist (þið)
      Forms with appended personal pronoun
      egnstu egnisti *
      * Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
      egndur — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
      strong declension
      (sterk beyging)       		singular (eintala) plural (fleirtala)
      masculine
      (karlkyn)       		feminine
      (kvenkyn)       		neuter
      (hvorugkyn)       		masculine
      (karlkyn)       		feminine
      (kvenkyn)       		neuter
      (hvorugkyn)
      nominative
      (nefnifall)       		egndur egnd egnt egndir egndar egnd
      accusative
      (þolfall)       		egndan egnda egnt egnda egndar egnd
      dative
      (þágufall)       		egndum egndri egndu egndum egndum egndum
      genitive
      (eignarfall)       		egnds egndrar egnds egndra egndra egndra
      weak declension
      (veik beyging)       		singular (eintala) plural (fleirtala)
      masculine
      (karlkyn)       		feminine
      (kvenkyn)       		neuter
      (hvorugkyn)       		masculine
      (karlkyn)       		feminine
      (kvenkyn)       		neuter
      (hvorugkyn)
      nominative
      (nefnifall)       		egndi egnda egnda egndu egndu egndu
      accusative
      (þolfall)       		egnda egndu egnda egndu egndu egndu
      dative
      (þágufall)       		egnda egndu egnda egndu egndu egndu
      genitive
      (eignarfall)       		egnda egndu egnda egndu egndu egndu

Dæmi um setningar með " egna "

Tiltækar þýðingar

Höfundar